Voetbalperikelen

Gezien de drukte van de laatste tijd ben ik er niet aan toe gekomen jullie regelmatig op de hoogte te houden van mijn doen en laten hier. Vandaar dat ik vandaag een ’special’ wijd aan de voetbal. Er is een hoop gebeurd in de laatste paar weken, dus absoluut een verhaal waard.

In mijn eerdere beschrijvingen is al wel naar voren gekomen dat de trainer en ik geen vrienden zijn en waarschijnlijk niet zullen worden. Ik krijg weinig minuten, die ik, naar mijn mening, wel verdien. Waar ik me vooral aan stoor is het weinig motiverende coachen tijdens en na de wedstrijd. Gedurende de hele wedstrijd wordt met het hoofd geschud. Ik sta vaak genoeg langs de kant om dat van dichtbij te aanschouwen en denk dan bij mezelf dat het zo waarschijnlijk niet veel beter gaat. Daarnaast heeft coach zichtbaar last van de heersende kredietcrisis, want aan spelers wil hij in ieder geval geen krediet geven. Bij iedere verkeerde inspeelpass mogen spelers zich gaan warmlopen. Dit is niet overdreven.

Voor dat ik verder ga moet ik de hier geldende regels even kort uitleggen. Er mag doorlopend en onbeperkt gewisseld worden, het enige verschil met de E-tjes is, is dat er na afloop geen penalty’s worden genomen. De coach, maakt, zoals gezegd, misbruik van deze regel, door spelers om de seconde te wisselen. Het komt maar al te vaak voor dat iemand al na twee minuten en een slechte inspeelbal naar de kant word gehaald. Dat nodigt zeker niet uit tot creatief en attractief voetbal. Daarnaast wordt er hier bij een gelijkspel na negentig minuten verlengd volgens het, in de rest van de wereld achterhaalde, golden goal principe. Wordt er helemaal niet gescoord dan blijft er een gelijkspel op het bord staan. Zinvolle regel dus.

Anyway, enkele wedstrijden geleden brachten de eerste negentig minuten geen winnaar, kortom op naar de verlenging. Noot: daarvoor hebben we zes maal achter elkaar verloren. Wat een ‘normale’ trainer, in mijn ogen, doet, is zijn team aanmoedigen en motiveren, zo niet coach Gilmore. Wij werden nog maar even met de neus op de feiten gedrukt: ‘You sucked the whole second half, that’s why we play this fucking overtime’. Excusez les mots! We wonnen natuurlijk niet. We winnen sowieso niet veel. Toevallig laatst twee keer achter elkaar, maar daarvoor heeft het acht wedstrijden niet weten lukken.

Wat betreft mijn speeltijd kan ik niet tevreden zijn. Meestal blijft mijn inbreng beperkt tot een paar minuten per wedstrijd al leek er onlangs een positieve lijn in te zitten. Ik begon lekker te trainen en mocht in de thuiswedstrijd tegen Scranton na de rust er in komen en ben er die wedstrijd niet meer uitgehaald. Coach erg tevreden en de volgende wedstrijd start ik in de basis, uit bij Wilkes. Het ging niet slecht, maar toch werd ik in de rust gewisseld. Tactische redenen zo werd mij later verteld, door een assistent-trainer. De volgende wedstrijd speelde ik helemaal niet. Je weet absoluut niet waar je aan toe bent met de coach en dat is vervelend. HIj heeft bovendien duidelijk zijn voorkeuren, die niet altijd op prestaties gebaseerd zijn.

Het beste voorbeeld is misschien wel het volgende. Een van onze keepers brak in de voorbereiding zijn hand en dus stond er een andere keeper in goal, die het niet slecht deed. Op een wedstrijddag wordt de keeper met de gebroken hand genezen verklaard en staat meteen in het doel. Geen enkele training in de benen en in zijn geval handen en ook nog geen enkele wedstrijd voor zijn blessure gespeeld. Ik vind dat je dat als trainer niet kunt doen.

Gelukkig is het met de jongens nog steeds erg leuk. Dat bleek ook wel toen we twee weken geleden het weekend in up-state New York hebben doorgebracht. Het doet een beetje denken aan de internationale toernooien met HFC, een mooie tijd dus. De eerste nacht sliepen we in Ithaca. Een erg mooi dorpje met een schitterende universiteit, Ithaca College. Deze campus staat ook bekend als een van de mooiste campussen in de VS en dat kan ik begrijpen (Deze universiteit speelt ook een rol in de film ‘Road Trip’, die we dan ook in de bus op de heenreis hebben gekeken). De tweede wedstrijd was in en tegen Marywood. Marywood is, hopelijk, de meest gelovige universiteit van de Verenigde Staten. Op iedere hoek een Mariabeeld, boven iedere deur een crucifix en ook alle daken hebben een of meerdere kruisjes ter decoratie. Beide wedstrijden eindigde in een 1-0 overwinning. Tegen Ithaca niet gespeeld. Tegen Marywood in de basis, maar geslachtofferd snel in de tweede helft voor een collectief mindere tweede helft. Voorlopig zijn dit mijn laatste minuten geweest.

Ook tegen Jersey City kwam ik niet in actie, toch zal deze wedstrijd me mogelijk altijd bijblijven. Voor de insiders: deze wedstrijd gaat bij mij de boeken in als DIO II. Voor de outsiders: deze wedstrijd eindigde in een enorme vechtpartij, waarbij zowel spelers als supporters slaags raakten.  Bebloede gezichten, hersenschuddingen zijn het gevolg van een vechtpartij die nog veel erger had kunnen eindigen. Waar ik zelf helemaal niet aan had gedacht, maar wat de coach vertelde, is dat we geluk hebben gehad dat niemand een pistool of een mes heeft getrokken. Dat maakt het achteraf eigenlijk alleen nog maar enger, gelukkig ben ik zelf ongedeerd gebleven, al is dat naast wijsheid ook vooral geluk.

De consequentie van deze vechtpartij is dat we dit weekend als team geschorst zijn en daarmee is onze kans op plaatsing voor de play-offs verkeken. Aanstaande woensdag staat dan ook de laatste wedstrijd van het seizoen op het programma. Ik hoop dat ik voor eigen publiek een ‘mooi’ afscheid krijg, oftewel een paar speelminuten, want zo is er niets aan!