ING New York Marathon

We schrijven 29 oktober, ik schrijf mijn laatste echte stuk voor op mijn blog. Een kleine verwijzing naar mijn PAUZE.nl werkzaamheden een week later is het laatste teken van leven mijnerzijds. Tijd om een ieder gerust te stellen: ik leef nog! Sterker nog, er is genoeg om over te schrijven. In mijn laatste artikel eindig ik met de aankondiging dat ik naar New York voor Halloween en de marathon ga. Een mooi moment om de draad weer op te pikken. In enkele afleveringen zal ik een ieder proberen bij te praten.

Vrijdag 31 oktober, half 12: Berend en ik staan met een fijne reistas te wachten op de bus die ons eerst naar Philadelphia en vervolgens naar de Grote Appel zou brengen. Het goede excuus om naar de beste stad van de wereld te gaan zijn de tribunekaarten voor de ING New York Marathon op zondag november de tweede. De vrijdag staat vooral in het teken van reizen. Voor we uiteindelijk in ons hostel zijn in de ‘mannenwijk’ Chelsea is het vier uur. Spullen droppen om vervolgens in het Hilton hotel de tribunekaarten op te halen bij Elaine Clark. Een schoolvoorbeeld van de behulpzame Amerikanen. Als mij iets is opgevallen in de afgelopen maanden (het gaat snel!) is het wel dat alle Amerikanen heel erg behulpzaam zijn en graag willen dat het het je goed gaat. Gelukkig heeft mevrouw Clark ook goede ‘Europese’ eigenschappen en trakteert ze Berend en mij op een biertje.

31 oktober is in Amerika niet zomaar een dag, het is Halloween. Dat betekent op alle universiteiten extravagante feestjes. In New York betekent dat een optocht van allerlei spoken en skeletten over 6th Avenue en dat iedereen, van piepjong tot stokoud, zich verkleed heeft in het een of ander. Niet helemaal mijn feestje, het is toch lastig om jezelf serieus te blijven nemen denk ik. Nu ons hostel in een uitgesproken mannenwijk ligt, hebben de meeste inwoners zich uitgedost als mooie vrouwen. Ach ja, je moet alles een keer meemaken. Waar Halloween op Rowan University tot in de klein uurtjes zou doorgaan, duiken wij bijtijds het stapelbed in. Zaterdag is Sightseedag!

Zaterdag gaat de wekker om half negen zodat we om negen uur bij de bagelbar om de hoek een heerlijke bagel staan te eten. Ik denk dat we de beste bagelbar in Amerika hebben gevonden. Absoluut verrukkelijk, een warme bagel met overheerlijke eiersalade. New York has it all! Er is natuurlijk niet te veel tijd om te genieten, want New York vergt tijd. Het eerste punt op het programma was Rockefeller Plaza om met de lift naar de top te razen voor een verbluffend uitzicht. Tijdens mijn eerste bezoek met mijn vader was het bewolkt, vandaag is het zonnig. Een klein halfuur lekker een bak staren en hier en daar een kiekje. Aan al het goede komt ook weer eind. Gelukkig komt daar in New York altijd weer iets voor terug. Eenmaal beneden lopen wij 5th Avenue af, lopen hier een daar winkel alias belevenis in en genieten vooral van het mooie weer en de fantastische stad om uiteindelijk om de hoek bij Central Park een lekkere lunch te nuttigen. Het middagprogramma behelst een bezoek aan het Museum of Modern Art. Dankzij de ‘good old’ ING kunnen wij hier zonder vergoeding binnenlopen en alles in het echt zien waar meneer Spilker mee op heeft gewezen in de boeken tijdens mijn geliefde tekenlessen. Op zo’n moment ben ik toch blij dat ik toentertijd tijdens het theoretische gedeelte wel heb opgelet. Echt hartstikke leuk. Normaal gesproken ben ik niet zo’n ‘museumman’, maar het MoMA is echt de moeite waard. Je bent daar zo een paar uur kwijt.

Voor het avondeten hebben we een afspraak met de ouders van een van de beste vrienden van Berend. De mannelijke kant van het gezelschap zal namelijk een dag later de marathon lopen, logischerwijs staat pasta op het menu. Gezellig om weer eens Nederlanders te ontmoeten, aardige mensen. Waar ‘marathon man’ zich terugtrekt voor de laatste beetjes slaap, duiken Berend en ik het New Yorkse nachtleven in. Een tijd van gezelligheid en wijze lessen, een tijd van bier en vals geld.

De relatie tussen gezelligheid en bier laat zich wel raden, hoe wijze lessen en vals geld zich tot elkaar verhouden, verdient enige uitleg. Na de gezelligheid en het bier, besluiten Berend en ik nog even een afzakkertje te halen bij de grote gele ‘M’. We zijn niet de enige aan de kassa en een andere klant vraagt of wij twintig dollar hebben in verschillende biljetten en zoja, of we die kunnen wisselen voor biljetten van twintig. Geen probleem, al die briefjes van één dollar zijn alleen maar vervelend. Je zou kunnen spreken van een win-win-situatie. Niet dus. Bij de volgende McDonald’s probeert Berend te betalen met zijn zojuist bemachtigde biljet. Ik denk dat een quote van de cassiere volstaat: ‘This is so fake!’. Ik denk dat wijlen Herman Kuiphof zou hebben gezegd  ‘zijn ze er toch in getuind’. Zulk soort dingen moet je een keer meemaken en dit overkomt mij niet meer. Het hostel wel. Het personeel was op zijn zachtst gezegd niet helemaal op de hoogte van de laatste klantvriendelijkheidstrends. Voor mij reden om eenzelfde ruil uit te voeren, zodat ik snel van mijn valse twintig dollar af was. Berend is ongelukkiger, enkele dagen later bij wederom een McDonald’s, nu in Washington, wordt zijn biljet ingenomen. Ook daar is van geleerd.

Anyways, het geldincident doet ons beseffen dat het verstandig is om te gaan slapen, want de volgende ochtend moeten we toch redelijks bijtijds op. We willen de marathon bekijken. Eerst bij de aankomst van de eerste lopers op Manhattan om vervolgens onze eigen marathon naar de finishlijn te lopen. Vijf minuten voor aankomst van de eerste vrouw staan we eindelijk op de tribune bij de finishlijn. Een waar spektakel, een dergelijk enthousiasme van het publiek maak je denk ik op weinig andere plekken mee. Als ook de eerste pakweg tien mannen binnen zijn, zoeken wij een plek op waar we de eerdergenoemde ‘marathon man’ kunnen aanmoedigen. Via contact met zijn vrouw komen we snel te weten waar we moeten zijn en kunnen zo ook nog ons steentje aan zijn succes bijdragen.

Toch komt aan al het goede een eind en onze Chineze bus wacht niet op ons, dus zoeken wij die aan het eind van de middag, na onze spullen op te hebben gehaald uit het hostel, op. Al met al een buitengewoon geslaagd weekend. Leerzaam, interessant, gezellig, duur en inspirerend zijn de woorden die ik in mij opkomen. Daar komt bij dat ik mezelf beloofd, nee gezworen, heb eens in mijn leven de ING New York Marathon te lopen. Een lokatie waar het beter lopen is, is er niet!

Ik zal proberen binnen enkele dagen jullie bij te praten over mijn verkiezingsavontuur, waar jullie natuurlijk al iets van hebben kunnen lezen op de PAUZE website. Foto’s komen spoedig!