Main Street Bar

Zoals beloofd, vandaag een nieuwe episode van Frans in Glassboro. Waar ik gister uitvoerig op de lessen ben in gegaan, vandaag een nieuw hoofdstuk sociaal leven. Het sociale leven in Glassboro heeft namelijk een nieuwe wending gekregen met de zogenaamde ‘Rowan nights’ in de Main Street Bar, op North Main Street.

Wat ik hier in Amerika miste was het lekker in de kroeg staan en mensen ontmoeten die je lange tijd niet hebt gezien en ook niet verwacht. Op die huisfeestjes kom je immers toch vaak dezelfde mensen tegen en niet zo snel iemand die je al heel lang niet gesproken hebt. Daar is nu een oplossing voor op de dinsdagavond. Dan heeft de bar op Main Street, vandaar de naam Main Street Bar, een Rowan only night. Dit betekent dat je alleen met Rowan ID binnenkomt, dat er niet moeilijk wordt gedaan of je wel 21 bent en entree vijf dollar is, maar alle drankjes maar 25 cent. En dat alles op een dinsdagavond. Eigenlijk is het gekkenwerk om er heen te gaan, maar het is wel echt heel leuk. Gelukkig lag er woensdagochtend een dusdanig pak sneeuw dat de ochtendlessen niet door konden gaan.

Dat is ook iets nieuws hier, lessen gaan niet door als er een beetje sneeuw ligt. Met een beetje bedoel ik ook een beetje, een paar centimeter. Officieel geldt als reden dat docenten en mensen die niet op de campus wonen niet op tijd kunnen zijn, zelf denk ik dat het met de ‘aanklaagcultuur’ hier te maken heeft. Stel je voor dat je uitglijdt op campusterrein een schaafwond hebt en daardoor een blijvend litteken hebt: universiteit aanklagen! Het zal niet uitgesproken worden, maar dit land is wat dat betreft verziekt genoeg.

Naast lessen en feestjes heb ik ook het gaan naar de sportschool weer opgepakt. Bijna dagelijks werk ik aan dat ideale wasbordje en die Mike Tysonachtige spierballen, het houdt je wel even bezig. Bovendien probeer ik meerdere keren per week ook een beetje te hardlopen, om ook de conditie een beetje op peil te houden. De sneeuw en de gladheid gooien vooralsnog roet in dat plan. Als het weer wat beter wordt, gaat dat ook echt gebeuren. Op de baan lopen in de gym vind ik maar niets, laat staan zo’n loopband. Bovendien ga ik binnenkort ook weer zaalvoetballen, de kans dat ik American Contemporary Foreign Policy laat vallen wordt met de dag groter. Daar heb ik wel weer zin in, het is en blijft een fantastisch spelletje.

Na bijna drie weken ben ik weer volledig op gegaan in het Amerikaanse college life. De tijd die ik thuis heb gehad, hoe leuk het ook was, voelt alweer als heel lang geleden. Ik denk dat dat komt omdat ik het hier zo naar mijn zin heb. Nee, ik weet het wel zeker!