Appendicitis

Na een week waarin ik voornamelijk alleen op de kamer was, daar Berend met zijn vriend uit Nederland enkele dagen op stap was,  was ook de daaropvolgende week een ongebruikelijke. Eerst de rust van twee in plaats van drie personen op de kamer, maar al snel een buikpijn die het verloop van de rest van de week zou bepalen.

Dinsdagavond, na mijn dagelijkse uurtje sporten in de sportschool, kwam eenmaal terug in de kamer buikpijn opzetten. Niets om je druk om te maken, ik had immers net nog even een kipburger naar binnen gewerkt en misschien moet je dat gewoon niet doen als je al hebt gedineerd. De volgende dag nog steeds buikpijn, maar ik kon gewoon nog naar de lessen, kon gewoon eten en ben ’s middags ook nog naar de sportschool geweest. Dat ging eigenlijk uitstekend, ’s avonds een flink bord aardappelen, vlees en groente en ik was er van overtuigd dat de weg naar boven weer was ingezet. ’s Nachts bleek het omgekeerde het geval, om half twee, half zes, zeven uur en half negen werd ik telkens wakker van de pijn.

Donderdagochtend ben ik om tien uur nog wel gaan ontbijten en dat ging nog redelijk: één bagel en een bekertje sinaasappelsap. Lopen ging op dat moment al wat moeilijker en ik voelde me voor de rest ook niet echt goed. Nergens zin in en vooral moe, al wijtte ik dat allebei aan de slechte slaap. Om twaalf uur dan ook maar wel, enigszins tegen beter weten in, naar de les geweest en dat was geen groot succes. Tijdens mijn lievelingsvak, psychologie, kon ik mijn aandacht er moeilijk bij houden en wilde eigenlijk zo snel mogelijk terug naar de kamer. Zonder lunch ben ik dan na de les ook meteen naar boven gegaan en op bed gaan liggen om daar om half zeven weer uit te komen, ik moest wat eten. Dat vertelde ik overigens mezelf, mijn buik dacht daar namelijk enigszins anders over. Drie happen in twintig minuten.

Terug op de kamer bleef de pijn maar hetzelfde en het ‘enge’ was, dat het een buikpijn was die ik niet kende, het was geen misselijkheid of een voorbode van diarree. Wat research op het internet leerde mij dat mijn symptomen wel angstig veel overeenkomsten vertoonden met blinde darmontsteking.  Ik besloot te gaan slapen en als het de volgende ochtend nog niet minder was de dokter op de campus te bezoeken. Van slapen kwam het ‘natuurlijk’ niet en ook Berend begon zich nu af te vragen wat het kon zijn. Hij stelde voor in mijn buik te prikken om de pijn te lokaliseren, de pijn bleek vooral rechts onder te zitten. Voor mij het sein om een dokter te bellen.

Mijn idee was een dokter te bellen en dan zou ik wel zien wat er aan de hand was. Er kwam een ambulance voorrijden en ik ging de ambulance in met het idee dat ik in de ambulance even onderzocht zou worden en indien nodig naar het ziekenhuis werd gebracht. Dat indien nodig bleek niet het geval, de motoren werden meteen gestart en een klein kwartier later stond ik in het Kennedy Health System Hospital van Washington Township. Helemaal alleen bij de eerste hulp om elf uur ’s avonds. Binnen een kwartier zat ik in een kamertje met een verpleegster, dus ik dacht: ha, dat gaat in elk geval lekker snel. Niet dus, de enige wezenlijke informatie die ze me gaf was dat ik me moest inschrijven en dan nog een paar uur moest wachten voor ik een dokter zou zien.

Inschrijven is ook iets bijzonders, je tekent een formulier of honderd, moet uitleggen dat je géén social security number hebt, wél verzekerd bent, maar géén idee bij welke maatschappij dat in de VS wordt afgehandeld. Door de plotselinge gang naar het ziekenhuis, had ik ook mijn verzekeringspasje niet bij me. Uiteindelijk heb ik me daar toch door heen weten te worstelen, geloof ik. Op voor het lange wachten.

Na twee uur wachten, het is inmiddels twee uur ’s nachts geweest, krijg ik eindelijk een bed aangewezen, een bed in een gang. Zonder te vragen werden vier buisjes bloed afgenomen, werd ik ondervraagd door een verpleegster, die overigens dezelfde vragen als het ambulancepersoneel en de eerder genoemde verpleegster stelde, en kon ik weer een halfuur wachten voor ik uiteindelijk de eerste dokter van de avond/nacht zou zien. Na een kort voelen en vragen was het enige waar ze bang voor was mijn blinde darm. Ze zou een CAT-scan laten maken en dan zouden we het zeker moeten weten. Om kwart voor drie nam ik de vloeistof in voor de CAT-scan en naar toen bleek, duurde het twee uur voor dat men de scan zou kunnen maken. Om vijf uur dus pas de scan, in de tussentijd heb ik geprobeerd wat te slapen. Dit lukte enigszins, al werd ik wel gewekt toen men mij van de gang naar een kamer verplaatste. Kwart voor vijf scan, kwart voor zes uitslag: appendicitis. Blinde darmontsteking en dus een operatie. Het eerste wat door mijn hoofd ging was: ‘dag spring break’. Mijn eerste vraag was dan ook: ‘What about my trip to Chicago next Friday?’ Wat leid je toch eigenlijk een zorgeloos leven als dat je grootste angst is. Het antwoord was ook nog eens het goede antwoord. ‘Oh that should be fine, no problem’. YES!

Niet veel later werd ik overgebracht van de eerste hulp naar de ’surgical unit’, een reguliere afdeling. Wederom een hele vragenlijst met de verpleegster, weer dezelfde vragen en wat slaap. Inmiddels zat ik ook aan de antibioticum en de pijnstillers. Om elf uur ’s ochtends was het dan zover, twaalf uur na aankomst in het ziekenhuis, ik werd geoperereerd, maar natuurlijk niet nadat ik had ondertekend dat ik er mee akkoord ging dat het onder narcose zou gebeuren (heb ik een keus?), dat ik akkoord ging met de operatie (denk je dat ik het overleef zonder?) en ik herinner mij dat ik ook nog een derde formulier heb ondertekend, waarvoor dat was weet ik niet meer. Bedenk wel dat ik linkshandig ben en terwijl ik al deze formulieren ondertekende een infuus had in mijn linkerarm ter hoogte van mijn elleboog. “Hmm, that’s a weird autograph.” Als ze een normale handtekening willen moeten ze me nog maar eens vragen iets te tekenen als het wel ergens op slaat. Gelukkig was er nu groen licht voor de operatie.

Een uur later werd ik wakker en niet snel daarna teruggebracht naar mijn kamer en het kon het herstellen beginnen. Telefonisch contact met mijn ouders en de school waren de eerste dingen die ik deed. Vervolgens ben ik weer gaan slapen om een paar uur later wakker te worden voor mijn eerste en enige bezoek van het weekend. Berend en Craig Katz, de man die het internationale gebeuren hier regelt, kwamen op bezoek om ook even de benodigde spullen te brengen. Verder heb ik die dag vooral duf voor me uit gestaard en geslapen.

De volgende dag ben ik dan voor het eerst uit bed geweest, absoluut nog niet van zelf of van harte, maar ik kon weer lopen, bewegen en zitten en dat is op zo’n moment heel wat. Wat de dokter betreft kon ik ook wel weer naar huis diezelfde dag, dat zag ik zelf nog niet zo zitten. Met veel pijn en nog meer moeite was ik uit bed gekomen en niet voordat mijn bed in een dusdanige stand was gezet dat ik al recht op zat. Op de campus zou ik nauwelijks hulp hebben en al helemaal niet een ziekenhuisbed, waarop ik heb gezegd dat ik absoluut nog een nacht wilde blijven. Een juiste beslissing.

De volgende dag kwam ik veel makkelijker uit bed, ging het lopen weer een stuk beter en was ik ook geestelijk weer een stuk fitter, op zondag wilde ik ook echt terug naar de campus, in de wetenschap dat er een kamer voor me geregeld was op de begane grond in plaats van mijn normale kamer op de vierde verdieping in een gebouw zonder lift en daar was ik dan zondagmiddag: back on campus.

Het gaat nu met de dag een stukje beter, hoewel ik nog wel moe ben en alles veel energie kost, ben ik tevreden hoe het met me gaat en als alles zo doorgaat, moet ik vrijdag klaar zijn voor spring break. Misschien kan ik niet de normale 10 kilometer per dag lopen, maar gelukkig hebben we in zowel Chicago en San Francisco tijd genoeg om het met 8 kilometer per dag ook te redden!