Na de spring break kwam ik in een heus dipje terecht. Na alle volledige vrijheid, luxe en mooi weer was het contrast met Glassboro wel erg groot. Ik had het gevoel dat ik ‘klaar’ was. Dat was echter niet zo, nog zes weken stonden voor de boeg, waarin ook genoeg leuke dingen op het programma stonden. Zo begon na de vakantie het voetballen weer. Vier keer per week trainen met dezelfde coach, maar allemaal wat meer ontspannen. Ik heb echter niet alle trainingen meegemaakt.

Op 3 april moest ik namelijk voor het vak Modern Art naar Washington, DC, om musea te bezoeken en kunst te bekijken. Ik had het geluk dat een vriend van mij ook in deze les zit en zo zijn wij samen naar Washington afgereisd, waar wij er echt een dagje uit van hebben gemaakt. Op onze manier. De vier verschillende tentoonstellingen die wij werden geacht te bezoeken hebben in totaal 20 minuten onze aandacht gehad (en dat bleek genoeg gezien mijn score (10/10) voor het verslag. De rest van de tijd hebben wij doorgebracht op een parkeerplaats omdat de motor rare geluiden maakte en in het centrum van de stad om verschillende drank en eetgelegenheden te testen. Een leuke dag.

Alweer een week later moest ik weer verstek laten gaan op de training vanwege een bezoek aan New York. Mijn moeder zou ook komen en heb met haar voor het eerst in mijn leven Pasen gevierd. Een buitengewoon geslaagd weekend in de stad die als enige nadeel heeft dat hij in Amerika ligt. Onlangs heb ik namelijk een ‘aanvarinkje’ gehad met politie en justitie met betrekking tot alcohol. Al dit ‘gedoe’, heeft mijn mening over Amerika toch wel enigszins aangepast. Gelukkig is alles goed afgelopen en wil ik nog steeds mijn eigen appartement naast Yoko Ono, ofzo.

Ondertussen ging het leven op de campus ook gewoon door, nog steeds dezelfde vakken, de weekenden die nog steeds gezellig zijn en ook de dinsdagavonden op Main Street zorgden er elke week weer voor dat ik terug kwam de volgende week. Wat het voetbal betreft waren er op 17 april twee wedstrijden, waarin ik ongeveer net zoveel heb gespeeld als het hele seizoen in het najaar. Tevredenheid was logischerwijs mijn deel. Ik kreeg het echte plezier in het spelletje weer helemaal terug.

De vrijdag die volgde ben ik samen met Berend naar de laatste plek die nog onafgevinkt op het lijstje stond gegaan: Atlantic City. Een stad die te boek staat als het Las Vegas van de oostkust, maar mij toch vooral, voor de insiders, aan Blackpool deed denken. Groot voordeel van deze plek is wel dat ze er outletwinkels hebben: voor 50 dollar kon ik dan ook een Nederlands elftal shirt en een Ralph Lauren wind/regenjas aanschaffen. Het weer was ook nog eens mooi, dus al met al een zeer geslaagde dag.

De dag daarop ging Berend naar Boston waar hij zijn familie ging ontmoeten, die tijdens hun meivakantie over waren komen vliegen. Zo was ik tien dagen alleen op mijn kamer en dat is raar. Altijd deel je je kamer, altijd is er iemand om je heen en dat valt dan opeens weg. Natuurlijk was dat wel even lekker. Ik heb er overigens niet ‘optimaal’ gebruik van gemaakt. Afgelopen vrijdag en zaterdag was ik namelijk in New York. Een oom en tante waren op vakantie en als, inmiddels echte New York kenner, heb ik hen en mezelf rondgeleid en twee buitengewoon gezellige dagen gehad. De verleiding was erg groot om er nog een dagje aan vast te plakken, maar het laatste weekend wilde ik toch graag op de campus zijn. Nog een leuke zaterdagavond gehad en zondag gestudeerd.

Deze week is het namelijk toetsweek en die heb ik inmiddels, met succes naar ik aanneem, afgerond. Vanaf vandaag begint dan ook het opruimen, inpakken en afscheid nemen. Ik verlaat de campus al een dagje eerder dan gepland. Berend en ik gaan vrijdag nog een dagje/avondje naar Philadelphia bij wijze van afscheid. Op zaterdag om 18.45 uur zal ik dan toch echt dit land verlaten en mijn avontuur hier afsluiten. Na een tussenstop in Parijs zal vlucht AF1640, ijs en weder dienende, om 12.50 uur op Schiphol in ‘us Nederland’ landen. Tot dan!

Zoals ik in mijn vorige verhaal al vertel, vertrekt om twaalf uur ‘s middags ons vliegtuig naar San Francisco, een reis die langer is dan de meeste mensen, waaronder ik, bedenken, namelijk vijf uur. Gelukkig is er een tijdsverschil van twee uur tussen Chicago en San Francisco, waardoor de landing rond een uur of drie kan worden afgerond. Het ophalen van de bagage en de taxirit naar het hotel maakt dat we rond een uur of vijf op straat staan in San Francisco, California.

Op het eerste gezicht doet de stad mij denken aan Curaçao. Ons hotel ligt in een beetje duisterbuurtje en heeft, zoals gezegd, wel wat weg van mijn enige carribische ervaring. Kleine supermarktjes, ramen met tralies ervoor en bovenal een niet-witte bevolking. Aan het eind van mijn eerste wandeling denk ik dat SF een Spaanse stad is. De belangrijkste straat, Market Street, doet Mediterraan aan met zijn zuid-Europese bouwstijl en palmbomen. Eenmaal aangekomen op de Embarcadero denk ik nog meer aan zuid-Europa. De Embarcadero is een echte boulevard langs de baai, waaraan SF ligt. Hier vind je talloze terrasjes en als je maar lang genoeg doorloopt kom je uit bij de Fisherman’s Wharf.

De Fisherman’s Wharf zien wij pas de volgende dag, we gaan namelijk woensdagavond, ook in verband met het tijdsverschil, vroeg naar bed om de volgende ochtend bijtijds op te staan. Was het weer in Chicago al mooi, in SF krijg ik het echte vakantiegevoel. Lekker in mijn zomerse kloffie door de stad banjeren. Donderdag is namelijk wandeldag. De hele dag door zigzaggen Berend en ik door de stad en krijgen zo wel een heel volledig beeld van San Fran. Van de ‘ghetto’ waarin ons hotel ligt tot Nob’s Hill, waar de gegoeden hun optrekje hebben tot de Fisherman’s Wharf, niets blijft ongezien en de werkt lekker mee. Op donderdag komen we ook een paar toeristen tegen op fietsen. Na enig navragen weten we waar die fietsen gehuurd kunnen worden en zo is het plan voor de volgende dag gemaakt.

De vrijdag zal misschien wel een van de leukste dagen in mijn hele ‘tussenjaar’ worden. Op onze gehuurde fietsen zetten we koers richting de ‘Golden Gate Bridge’, een van de grootste hangbruggen ter wereld. We zetten niet alleen koers richting de brug, we gaan de brug ook over. Een fantastisch vergezicht heb je dan over de baai, waarin ook het gevangeniseiland Alcatraz zich bevindt. Aan de overkant van de brug zetten we de afdaling in richting Sausolito, een klein dorpje direct aan het water. Bij een van de vele restaurantjes aan het water zetten we onze fietsen op slot en genieten we van een welverdiend Coronaatje, inmiddels zijn we toch al anderhalf uur aan het fietsen. De brug ligt namelijk een beetje buiten de stad en is vrij lang, immers een der langste ter wereld. Daarnaast genieten we ook nog van het schitterende uitzicht: eerst water en dan aan de andere kant van dat water de stad. Schitterend.

Waar de meeste mensen in dit dorpje de veerpont pakken weer terug naar de stad, besluiten Berend en ik nog even verder te fietsen, het is immers pas een uur of twee. Dat even blijkt later rustig te vervangen door lang. In een paar uur durende fietstocht langs een van de vele inhammen van de baai, zien wij een totaal ander Amerika. Gelukkig zijn er ook nog typisch Amerikaanse dingen, zoals de McDrive, waar wij met onze fiets doorheen rijden om een milkshake te bestellen, dat vind ik nu leuk. De tocht eindigt in een ander dorpje, Tiburon. Dit dorpje is volgens mij een beetje het Aerdenhout van San Francisco, maar dan mooier gelegen, namelijk aan de baai. Ook hiervandaan vertrekt er een pontje naar San Fran, dat we dan ook genomen hebben na een lekkere maaltijd in een van de vele restaurantjes aan het water. En zo was het al weer een uur of zes toen we voet aan wel zetten in de stad zelf.

Die avond zijn we naar de bioscoop geweest en omdat het ‘de laatste avond’ is hebben we ook nog wat uitgaansgelegenheden getest. Niet veel bijzonders en zodoende liggen we toch keurig op tijd weer onder het wol. De zaterdag is druilerig, regenachtig en daarom de minste dag van de gehele vakantie. Omdat het maar twee dollar meer kost om de fietsen in plaats van één dag, twee dagen te huren hebben we nog wel de fietsen en fietsen we nog een beetje door de stad en zo blijkt dat we toch nog niet alles hadden gezien. Aan het eind van de dag is dat toch echt wel het geval en besluiten we, mede vanwege het weer, onze fietsen in te leveren en de overgebleven tijd door te brengen in de bioscoop voor nog een film.

Bij aankomst in het Cova Hotel hadden we al vervoer naar de luchthaven gereden en zodoende worden wij om acht uur opgehaald bij het hotel voor onze laatste rit naar een luchthaven voor vertrek naar Nederland. Het vliegtuig vertrekt op tijd en op zondagochtend komen we weer aan in Philadelphia na een leuke, interessante, mooi en afwisselende vakantie. Terug in de kamer staat de verwarming ‘gelukkig’ weer veel te hoog en is de campus toch wel erg treurig in de regen na zo’n fantastische week.

Binnenkort meer over mijn paasweekend en andere dingen!

Vrijdagochtend half twaalf vertrok het vliegtuig van American Airways van Philadelphia International Airport om na iets meer dan twee uur te landen in Chicago. Alles ging goed en toen we een uur later bij ons hotel aankwamen waren buitengewoon positief verrast: een heerlijk hotel. Het is zo heerlijk om even van de campus af te zijn en een ruime douche te hebben, een ruim bed en een grote televisie. Natuurlijk daar niet te lang van genoten, maar meteen de stad ingegaan. Al op de eerste dag vele hoogtepunten gezien en bezocht, letterlijk. Op de 96e verdieping van de John Hanckock Building bevindt zich een bar met schitterend uitzicht over nachtelijk Chicago. Een biertje is acht dollar, het uitzicht onbetaalbaar.

Op zaterdag was de stad helemaal in het groen gehuld vanwege Saint Patrick’s day. Zelf niet gefeest, maar de hele dag non-stop door de stad gebanjerd, vandaag ook de hoogste toren van Amerika, de Sears Tower, gezien. De rij deed ons doen besluiten (nog) niet naar boven te gaan. Het weer was ook heel goed en werd met de dag beter. Op Lake Michigan zagen we het ijs nog liggen, maar scheen de zon en vroor het allang niet meer. Later in de week zouden we zelfs zonder jas er op uittrekken.

Door de eerste twee dagen het hele centrum te verkennen, konden we op dag drie richting de ‘Old Town’. Dit gedeelte ontbeert wolkenkrabbers, maar kan vergeleken worden met Amsterdam-zuid: stadswoningen voor de gegoeden. Een erg leuk gedeelte en zeer mooie huizen. Iets verder naar het noorden was de gratis dierentuin in het Abraham Lincoln park en wat gratis is, dat bezoek je. Zo hebben we toch een klein uurtje in de dierentuin doorgebracht en kon ik even genieten van alle dieren die ik van de zomer in Zuid-Afrika heb gezien. Daar ons hotel midden in het centrum lag, hebben we ook op zondag nog wat van het centrum gezien.

Op maandag wilde ik graag naar de South Side. Hier is Obama begonnen met zijn eerste opbouwwerkzaamheden en dus wilde ik daarheen. Een grote schok in vergelijking met het centrum van de stad, ook hier moest ik denken aan Afrika. Allereerst omdat 90 procent van de bevolking zwart is en daarnaast omdat de meeste huizen nauwelijks huizen te noemen zijn. Zo kan het dus ook en ik ben dan ook erg blij dat ik dit ook heb gezien. Deze dag was ook de dag dat ik mijn jas in het hotel heb achtergelaten, heerlijk weer. Na deze dag hadden we, denk ik, een volledig beeld van deze stad die heel mooi is. Een fantastische skyline heeft, schoner is dan New York, maar niet genoeg leeft om New York zijn status als mijn favoriete stad af te nemen. Desalniettemin heel vet.

De laatste dag, dinsdag hebben we gebruikt om gewoon nog een laatste keer van de stad te genieten. Het mooie centrum bezocht, nu wel naar boven gegaan in de Sears Tower, wat een fenomenaal uitzicht bood. Hiervandaan ontdekten we nog een plek waar we nog niet geweest waren, dus eenmaal beneden werd via Grant Park, waar Obama zijn bekende ‘Yes We Can-speech’ heeft gehouden, naar het Planetarium gelopen, dat ligt op een pier, hiervandaan heb je een schitterend zicht op de stad. Vervolgens via de stad teruggelopen naar het hotel, met onderweg een heerlijk Coronaatje op het terras in het zonnetje. In het hotel begon het inpakken want de volgende wachtte het vlietgtuig, ditmaal van de firma United Airways, op weg naar San Francisco!

Hoe dat allemaal is afgelopen lezen jullie een volgende keer. Zelf kom ik net terug van training en het is heel lang geleden dat ik zo lekker getraind heb en echt plezier had op het veld. Echt heerlijk, deze training heeft mij ook doen besluiten om volgend jaar sowieso te gaan voetballen in Rotterdam en het liefst op prestatief niveau.

Morgen vertrek ik in de loop van de middag naar New York, waar ik voor het eerst van mijn leven Pasen zal ‘vieren’. Mijn moeder komt er zelfs speciaal voor overvliegen!

Dinsdagavond, na mijn dagelijkse uurtje sporten in de sportschool, kwam eenmaal terug in de kamer buikpijn opzetten. Niets om je druk om te maken, ik had immers net nog even een kipburger naar binnen gewerkt en misschien moet je dat gewoon niet doen als je al hebt gedineerd. De volgende dag nog steeds buikpijn, maar ik kon gewoon nog naar de lessen, kon gewoon eten en ben ‘s middags ook nog naar de sportschool geweest. Dat ging eigenlijk uitstekend, ‘s avonds een flink bord aardappelen, vlees en groente en ik was er van overtuigd dat de weg naar boven weer was ingezet. ‘s Nachts bleek het omgekeerde het geval, om half twee, half zes, zeven uur en half negen werd ik telkens wakker van de pijn.

Donderdagochtend ben ik om tien uur nog wel gaan ontbijten en dat ging nog redelijk: één bagel en een bekertje sinaasappelsap. Lopen ging op dat moment al wat moeilijker en ik voelde me voor de rest ook niet echt goed. Nergens zin in en vooral moe, al wijtte ik dat allebei aan de slechte slaap. Om twaalf uur dan ook maar wel, enigszins tegen beter weten in, naar de les geweest en dat was geen groot succes. Tijdens mijn lievelingsvak, psychologie, kon ik mijn aandacht er moeilijk bij houden en wilde eigenlijk zo snel mogelijk terug naar de kamer. Zonder lunch ben ik dan na de les ook meteen naar boven gegaan en op bed gaan liggen om daar om half zeven weer uit te komen, ik moest wat eten. Dat vertelde ik overigens mezelf, mijn buik dacht daar namelijk enigszins anders over. Drie happen in twintig minuten.

Terug op de kamer bleef de pijn maar hetzelfde en het ‘enge’ was, dat het een buikpijn was die ik niet kende, het was geen misselijkheid of een voorbode van diarree. Wat research op het internet leerde mij dat mijn symptomen wel angstig veel overeenkomsten vertoonden met blinde darmontsteking.  Ik besloot te gaan slapen en als het de volgende ochtend nog niet minder was de dokter op de campus te bezoeken. Van slapen kwam het ‘natuurlijk’ niet en ook Berend begon zich nu af te vragen wat het kon zijn. Hij stelde voor in mijn buik te prikken om de pijn te lokaliseren, de pijn bleek vooral rechts onder te zitten. Voor mij het sein om een dokter te bellen.

Mijn idee was een dokter te bellen en dan zou ik wel zien wat er aan de hand was. Er kwam een ambulance voorrijden en ik ging de ambulance in met het idee dat ik in de ambulance even onderzocht zou worden en indien nodig naar het ziekenhuis werd gebracht. Dat indien nodig bleek niet het geval, de motoren werden meteen gestart en een klein kwartier later stond ik in het Kennedy Health System Hospital van Washington Township. Helemaal alleen bij de eerste hulp om elf uur ‘s avonds. Binnen een kwartier zat ik in een kamertje met een verpleegster, dus ik dacht: ha, dat gaat in elk geval lekker snel. Niet dus, de enige wezenlijke informatie die ze me gaf was dat ik me moest inschrijven en dan nog een paar uur moest wachten voor ik een dokter zou zien.

Inschrijven is ook iets bijzonders, je tekent een formulier of honderd, moet uitleggen dat je géén social security number hebt, wél verzekerd bent, maar géén idee bij welke maatschappij dat in de VS wordt afgehandeld. Door de plotselinge gang naar het ziekenhuis, had ik ook mijn verzekeringspasje niet bij me. Uiteindelijk heb ik me daar toch door heen weten te worstelen, geloof ik. Op voor het lange wachten.

Na twee uur wachten, het is inmiddels twee uur ‘s nachts geweest, krijg ik eindelijk een bed aangewezen, een bed in een gang. Zonder te vragen werden vier buisjes bloed afgenomen, werd ik ondervraagd door een verpleegster, die overigens dezelfde vragen als het ambulancepersoneel en de eerder genoemde verpleegster stelde, en kon ik weer een halfuur wachten voor ik uiteindelijk de eerste dokter van de avond/nacht zou zien. Na een kort voelen en vragen was het enige waar ze bang voor was mijn blinde darm. Ze zou een CAT-scan laten maken en dan zouden we het zeker moeten weten. Om kwart voor drie nam ik de vloeistof in voor de CAT-scan en naar toen bleek, duurde het twee uur voor dat men de scan zou kunnen maken. Om vijf uur dus pas de scan, in de tussentijd heb ik geprobeerd wat te slapen. Dit lukte enigszins, al werd ik wel gewekt toen men mij van de gang naar een kamer verplaatste. Kwart voor vijf scan, kwart voor zes uitslag: appendicitis. Blinde darmontsteking en dus een operatie. Het eerste wat door mijn hoofd ging was: ‘dag spring break’. Mijn eerste vraag was dan ook: ‘What about my trip to Chicago next Friday?’ Wat leid je toch eigenlijk een zorgeloos leven als dat je grootste angst is. Het antwoord was ook nog eens het goede antwoord. ‘Oh that should be fine, no problem’. YES!

Niet veel later werd ik overgebracht van de eerste hulp naar de ‘surgical unit’, een reguliere afdeling. Wederom een hele vragenlijst met de verpleegster, weer dezelfde vragen en wat slaap. Inmiddels zat ik ook aan de antibioticum en de pijnstillers. Om elf uur ‘s ochtends was het dan zover, twaalf uur na aankomst in het ziekenhuis, ik werd geoperereerd, maar natuurlijk niet nadat ik had ondertekend dat ik er mee akkoord ging dat het onder narcose zou gebeuren (heb ik een keus?), dat ik akkoord ging met de operatie (denk je dat ik het overleef zonder?) en ik herinner mij dat ik ook nog een derde formulier heb ondertekend, waarvoor dat was weet ik niet meer. Bedenk wel dat ik linkshandig ben en terwijl ik al deze formulieren ondertekende een infuus had in mijn linkerarm ter hoogte van mijn elleboog. “Hmm, that’s a weird autograph.” Als ze een normale handtekening willen moeten ze me nog maar eens vragen iets te tekenen als het wel ergens op slaat. Gelukkig was er nu groen licht voor de operatie.

Een uur later werd ik wakker en niet snel daarna teruggebracht naar mijn kamer en het kon het herstellen beginnen. Telefonisch contact met mijn ouders en de school waren de eerste dingen die ik deed. Vervolgens ben ik weer gaan slapen om een paar uur later wakker te worden voor mijn eerste en enige bezoek van het weekend. Berend en Craig Katz, de man die het internationale gebeuren hier regelt, kwamen op bezoek om ook even de benodigde spullen te brengen. Verder heb ik die dag vooral duf voor me uit gestaard en geslapen.

De volgende dag ben ik dan voor het eerst uit bed geweest, absoluut nog niet van zelf of van harte, maar ik kon weer lopen, bewegen en zitten en dat is op zo’n moment heel wat. Wat de dokter betreft kon ik ook wel weer naar huis diezelfde dag, dat zag ik zelf nog niet zo zitten. Met veel pijn en nog meer moeite was ik uit bed gekomen en niet voordat mijn bed in een dusdanige stand was gezet dat ik al recht op zat. Op de campus zou ik nauwelijks hulp hebben en al helemaal niet een ziekenhuisbed, waarop ik heb gezegd dat ik absoluut nog een nacht wilde blijven. Een juiste beslissing.

De volgende dag kwam ik veel makkelijker uit bed, ging het lopen weer een stuk beter en was ik ook geestelijk weer een stuk fitter, op zondag wilde ik ook echt terug naar de campus, in de wetenschap dat er een kamer voor me geregeld was op de begane grond in plaats van mijn normale kamer op de vierde verdieping in een gebouw zonder lift en daar was ik dan zondagmiddag: back on campus.

Het gaat nu met de dag een stukje beter, hoewel ik nog wel moe ben en alles veel energie kost, ben ik tevreden hoe het met me gaat en als alles zo doorgaat, moet ik vrijdag klaar zijn voor spring break. Misschien kan ik niet de normale 10 kilometer per dag lopen, maar gelukkig hebben we in zowel Chicago en San Francisco tijd genoeg om het met 8 kilometer per dag ook te redden!

Gisteren hebben Berend en ik de vliegtickets en de hotels geboekt. Op vrijdag 13 maart zullen we naar Chicago vliegen en nee, ik maak me geen zorgen over de zogenaamde ongeluksdag. Woensdagochtend 18 maart vliegen we dan door naar de westkust, om precies te zijn San Francisco voor het vervolg van onze spring break. Hier verblijven we drie nachten. Op zaterdagavond 21 maart vliegen we dan weer terug naar Philadelphia, waar we dan lokale tijd kwart over zes ‘s ochtends zullen landen. Ik heb er enorm veel zin in, Chicago schijnt zeer vergelijkbaar met New York te zijn en van San Francisco, toch een beetje naar mij vernoemd, verwacht ik iets totaal anders, wat ik nog niet in Amerika heb gezien. Hopelijk is het daar ook nog een beetje mooi weer. Te zijner tijd laat ik natuurlijk weer uitgebreid van me horen, maar ga er maar vanuit dat ik voor mijn vertrek nog een laatste update van de zaken in Glassboro geef.

Op het moment dat ik jullie verlaat schrijven we donderdag 5 februari. Op woensdag ligt heel Glassboro er nog wit bij van de sneeuw, in het weekend schijnt de zon en is het schitterend weer: ik besluit dan ook op zondag zonder (!) jas naar Philadelphia te gaan om daar het lokale Museum of Art te bezoeken, niet alleen, maar met Berend. Dus om 12 uur in de bus, om 1 uur in Philadelphia en om 2 uur in het museum. Op zondag mag je de toegangsprijs zelf bepalen en die twee dollarbiljetten in mijn broekzak leken mij wel genoeg. Vervolgens hebben wij de interessantste tentoonstellingen, Renaissance kunst, Middeleeuws gevechtsmateriaal en moderne kunst, bezocht en na ongeveer twee uur stonden we weer buiten. In vergelijking met het MoMA  en het Metropolitan viel het misschien een beetje tegen, maar het blijft een mooi museum, vooral van buiten is het een schitterend gebouw. Mede met het mooie weer en dus de wandeling van en naar het museum was dit absoluut een geslaagde dag. Bovendien geeft iets cultureels ook altijd een goed gevoel.

De maandag bleek de dag te zijn dat ik voor mezelf besloten heb het vak Contemporary American Foreign Policy te laten vallen. In plaats van naar de les gaan speel ik nu twee of drie keer per week zaalvoetbal en dat bevalt toch een stuk beter. De andere vakken zijn nog steeds erg interessant en de eerste cijfers die zijn behaald, zijn bemoedigend. Bemoedigend is ook dat ik pas één les heb gemist en we zijn al wel even bezig in het semester. Het kan er ook mee te maken hebben dat twee dagen ik pas begin om kwart over twaalf, dat scheelt natuurlijk wel, al heb ik vorig semester ook weinig lessen gemist. Een teken dat de lessen interessant zijn. Naast de lessen ga ik nog steeds met zeer grote regelmaat (lees mínstens vijf keer per week) naar de sportschool, ik ben dus elke dag wel actief.

Het volgende weekend stond een trip naar Broadway, New York op het programma. Rowan had vervoer en kaartjes geregeld voor een schappelijk prijsje. Zo zat ik dus om twee uur ‘s middags in de zaal bij The Phantom of the Opera. Een mooie musical, niet mijn favoriet, maar absoluut leuk om een keer mee te maken. Daarnaast had ik voor aanvang van de musical een uur vrije tijd en na afloop nog eens twee uur. Er is niets mooiers dan door New York lopen, dus dat heb ik ook gedaan. Het verschil tussen de kerstperiode en februari is wel gigantisch, de stad, nog steeds hectisch, leek in vergelijking met de kerstperiode wel uitgestorven. Het is eigenlijk beter zo.

Na een rustig weekje in Glassboro ‘moest’ ik afgelopen vrijdag weer naar New York. Eleonore en Charlotte van Sprang hadden de goede beslissing genomen naar de stad te komen in de voorjaarsvakantie en een uitnodiging om hen te komen vergezellen voor een dag sla je natuurlijk niet af. Na een bezoek aan het MoMA, voor mij al weer het derde, overigens verreweg het interesssantste nu ik Modern Art als vak heb, hebben we gegeten bij een sushirestaurant in Greenwich Village. Leuk, lekker en gezellig: een geslaagde dag dus. De volgende dag heb ik van 9 tot half 6 zelf doorgebracht in de stad. Heel veel gelopen, Columbia University bezocht, ja Obama heeft daar gestudeerd, en vooral genoten van de stad. Wat wel opvalt is dat de crisis ook New York lijkt te hebben besmet. Winkels die opheffingsuitverkoop houden en panden die leeg staan zijn opeens zichtbaar. Het is eigenlijk heel triest, gelukkig heb ik zelf niets hoeven laten en gewoon met volle teugen genoten van deze fantastische stad.

Eenmaal terug had ik het genoegen John te ontmoeten. John is een vriend van Berend en die is hier voor een week op bezoek. Op het moment zijn zij met z’n tweeen op een vierdaagse trip naar Philadelphia, New York en Boston, wat betekent dat ik vier dagen lang een kamer voor mezelf heb. Heerlijk. Berend is echt een goede roommate, maar niets is fijner dan je eigen kamer.

Het grote nieuws van deze week is toch wel dat met Pasen mijn moeder voor vier dagen overkomt naar New York en er ook voor mij ruimte zal worden gemaakt in de hotelkamer. Dat worden weer vier dagen genieten. Dichterbij is echter spring break. Hoewel nog niets geboekt is, staat al wel vast dat Berend en ik Chicago en San Francisco zullen gaan bezoeken. Dat wordt volgens mij ook echt leuk, er zijn zelfs mensen die zeggen da Chicago nog beter is dan New York. Ik ben sceptisch maar laat me al te graag overtuigen.

Op het moment staat er niet veel op het programma al zie ik mezelf aankomend weekend nog wel in Philadelphia rondlopen, want ook dat blijft een ontzettend leuke stad!

Wat ik hier in Amerika miste was het lekker in de kroeg staan en mensen ontmoeten die je lange tijd niet hebt gezien en ook niet verwacht. Op die huisfeestjes kom je immers toch vaak dezelfde mensen tegen en niet zo snel iemand die je al heel lang niet gesproken hebt. Daar is nu een oplossing voor op de dinsdagavond. Dan heeft de bar op Main Street, vandaar de naam Main Street Bar, een Rowan only night. Dit betekent dat je alleen met Rowan ID binnenkomt, dat er niet moeilijk wordt gedaan of je wel 21 bent en entree vijf dollar is, maar alle drankjes maar 25 cent. En dat alles op een dinsdagavond. Eigenlijk is het gekkenwerk om er heen te gaan, maar het is wel echt heel leuk. Gelukkig lag er woensdagochtend een dusdanig pak sneeuw dat de ochtendlessen niet door konden gaan.

Dat is ook iets nieuws hier, lessen gaan niet door als er een beetje sneeuw ligt. Met een beetje bedoel ik ook een beetje, een paar centimeter. Officieel geldt als reden dat docenten en mensen die niet op de campus wonen niet op tijd kunnen zijn, zelf denk ik dat het met de ‘aanklaagcultuur’ hier te maken heeft. Stel je voor dat je uitglijdt op campusterrein een schaafwond hebt en daardoor een blijvend litteken hebt: universiteit aanklagen! Het zal niet uitgesproken worden, maar dit land is wat dat betreft verziekt genoeg.

Naast lessen en feestjes heb ik ook het gaan naar de sportschool weer opgepakt. Bijna dagelijks werk ik aan dat ideale wasbordje en die Mike Tysonachtige spierballen, het houdt je wel even bezig. Bovendien probeer ik meerdere keren per week ook een beetje te hardlopen, om ook de conditie een beetje op peil te houden. De sneeuw en de gladheid gooien vooralsnog roet in dat plan. Als het weer wat beter wordt, gaat dat ook echt gebeuren. Op de baan lopen in de gym vind ik maar niets, laat staan zo’n loopband. Bovendien ga ik binnenkort ook weer zaalvoetballen, de kans dat ik American Contemporary Foreign Policy laat vallen wordt met de dag groter. Daar heb ik wel weer zin in, het is en blijft een fantastisch spelletje.

Na bijna drie weken ben ik weer volledig op gegaan in het Amerikaanse college life. De tijd die ik thuis heb gehad, hoe leuk het ook was, voelt alweer als heel lang geleden. Ik denk dat dat komt omdat ik het hier zo naar mijn zin heb. Nee, ik weet het wel zeker!